"उंदीर मामा की जय!" version 3

 नुकताच गणेशोत्सव होऊन गेला, म्हणून त्या निमित्ताने माझ्या आयुष्यातले उंदीर मामाचे काही किस्से सांगणार आहे.  

लहानपणी पुण्यात असताना आम्ही दुसऱ्या मजल्यावर राहायचो. घरात हापूस आंबे आणले, की कसे कुणास ठाऊक पण उंदीर मामांना त्याची बित्तम बातमी लागायची. म्हणजे पुण्यातले लोक तर खवय्ये असतातच, भरीस भर म्हणजे उंदीर सुद्धा चोखंदळ निघाले. आजी कोकणात वाढलेली आणि मी पुण्यात. प्रत्येक पिढीगणिक प्राणी मारायची क्षमता कमी होत गेलेली. आई पाली मारू शकायची, पण आम्हा मुलांची मजल फक्त डास आणि झुरळ मारायची. त्यामुळे फक्त आजी विरुद्ध उंदीर अशी खडाजंगी असायची. एकदा रात्री आजी आवाजाने उठली, आणि अंधारातच दिवे न लावता हाताशी जे आले ते आवाजाच्या दिशेनी भिरकावून लावलं आणि कसा तो तिचा नेम अगदी अचूक बसला. पुढचे काही दिवस मात्र आम्ही मुले आमच्यावर काही बरसू नये यासाठी एकदम काटेकोर होतो. पुढे रक्त न गोठणारं उंदीर मारायचं औषध आलं आणि मग आपसूकच उंदीर मामांची वार्षिक वारी बंद झाली आणि आजीला अजून एखादं शौर्य पदक मिळायची संधी हुकली. 

अभियांत्रिकी पूर्ण करून मी अमेरिकेत स्थायी झाले. फ्लोरिडातील मेलबॉर्न शहरात नोकरीनिमित्त वास्तव्याला असताना आमच्या खालच्या मजल्यावर एक मराठी मुलगा रहायचा. तिथल्या विद्यापीठातील भारतीय विद्यार्थीगटाचा तो तत्कालीन अध्यक्ष होता, आणि अत्यंत गोष्टीवेल्हाळ होता म्हणून जवळपास प्रत्येकाशी त्याची ओळख होती. जिन्यावरून येता जाता आमची ओळख झाली आणि काही दिवसांनी त्याने मला घरी बोलावले. त्याच्याकडे काचपेटीत असलेला छोटा पाळीव बॉल पायथन अजगर मोठ्या कौतुकाने तो मला दाखवत होता. त्या अजगराला खायला द्यायला त्याच्याकडे बरेच गोठवलेले इटुकले पिटुकले उंदीर होते. नवजात बाळाचा बाबा असल्याच्या थाटात त्याने साप पूर्वी किती उंदीर खायचा, आता किती खातो याचा लेखाजोखा दिला. त्याने मोठ्या उत्साहाने मला सापाला हात लावण्याचा किंवा त्याला एखादा उंदीर भरवण्याचा आग्रह केला पण मी मात्र त्याला न दुखावता तिथून पळता पाय कसा काढू या विवंचनेत होते. पुढील अनेक दिवस मी तो साप किंवा त्याचे उंदीर त्याच्या घरातून पलायन करून वातानुकूलनाच्या वाहिन्यांद्वारे माझ्या डोक्यावर येऊन तर पडणार नाहीत ना या चिंतेत होते. 

कॅलिफोर्नियातली माझी एक जिवलग मैत्रीण लग्नानंतर न्यू यॉर्क ला गेली. कॅलिफोर्नियात असताना ती कॅलट्रेनने बराच प्रवास करायची त्यामुळे न्यू यॉर्कला सबवेतून दाटीवाटीने प्रवास करायला ती लगेच सरावली. पण सबवे म्हणजे आपलीच जहागिरी आहे या थाटात भटकणाऱ्या उंदरांची कोणाला कशी सवय होणार? एकेकाळी "ब्रिटिश साम्राज्यावर कधीही सूर्यास्त होत नाही" या ताठ्यात असलेल्या लंडनवासीयांना उंदरांनी अगदी हैराण करून सोडले होते, आणि आजच्या मितीलाही न्यू यॉर्क सारख्या जगाच्या आर्थिक राजधानीला उंदरांपासून मुक्ती नाही!  

कॅलिफोर्नियाच्या वासात उंदीर दिसले नाहीत म्हणून मी जरा गाफील झाले खरी, पण उंदीर मामा माझ्या प्रवासाच्या कुठल्याच टप्प्यावर मुक्काम सोडायला तयार नव्हते. काही वर्षांपूर्वी ग्रँड कॅन्यन ला गेलो होतो. तिथे नॅशनल पार्कची बंगली मिळणं महा कठीण, पण आम्ही जास्त वर्दळ नसलेल्या "नॉर्थ रिम"ला जायचं ठरवलं आणि नशिबाने तिथे त्यांच्या मुख्यालयाच्या अगदी शेजारची बंगली आम्हाला मिळाली. आमच्यासोबत माझी एक मैत्रीण होती आणि ती नुकतीच PhD संपवून एका कर्करोग संशोधनाच्या कंपनीत रुजू झाली होती. गळाभेट झाल्यावर पहिल्या कामाचा अनुभव कसा आहे असं विचारताच तिने सांगितले - पहिल्याच दिवशी कार्यालयात पाऊल टाकले न टाकले तोच तिच्या बॉसने ताटभर उंदीर तिच्या पदरी घातले! आता तिचे उंदीर तिच्याशिवाय ३ दिवस कसे जगणार अशी आम्ही तिची फिरकी घेत होतो. पण ती मात्र थोडी उदास झाली आणि म्हणाली ह्युस्टनला (Houston, Texas) आलेल्या पुरात तिच्या PhD संशोधनाचे उंदीर वाहून गेले आणि तिला ते संशोधन पुन्हा पहिल्यापासून करावे लागले, आणि तिची PhD त्यामुळे अजून लांबली.  

वास्तव्याच्या पहिल्या दिवशी आम्ही ग्रँड कॅन्यन पासून थोड्या दूर असलेल्या पेज (Page, Arizona) या ठिकाणी पर्यटन करून रात्री वाटेत असलेल्या एका गावी थांबलो. दुसरा दिवस ग्रँड कॅन्यन फिरण्यात घालवला, आणि रात्री ग्रँड कॅन्यन लॉजच्या खानावळीत जेवलो. आता विशेष म्हणजे तिथे "गव्याचे मांस" असे कधीही न ऐकलेले पदार्थ होते पण शाकाहारी लोकांसाठी चार भाज्या बनवायला मात्र त्यांना जड! अर्थात आम्हाला सुद्धा याचा अंदाज होताच म्हणून आम्ही पेज मधून बरीच फळं आणि फराळ सोबत आणला होता. दिवसभर उन्हात फिरून आलेला क्षीण आणि रात्री आकाशगंगेचं दर्शन घेण्यात झालेला उशीर, म्हणून झोप लगेच लागली. रात्री काहीतरी खुडबुड ऐकू आली पण त्याकडे विशेष लक्ष दिले नाही. तिसऱ्या दिवशी आमचं परतीचं विमान होतं. लाल रंगाच्या दगडांवर सूर्योदयाची स्वर्णिमा बघायची संधी मला घालवायची नव्हती, म्हणून माझ्या निद्राप्रिय नवऱ्याला सोडून मी एकटीच भल्या पहाटे उठून सूर्योदय बघायला गेले. दिवा न लावता हाताला लागतील ती फळं सोबत घेऊन निघाले. तिथे संपूर्ण कॅन्यन समोर दिसेल अश्या एका दगडावर चढून मी सोबत घेतलेले केळे खाऊ लागले. एखादा घास खाऊन झाला तोच मला केळ्यावर चावल्याचे निशाण दिसले, आणि रात्री ऐकू आलेल्या खुडबुडीचे कोडे सुटले! नेमकं त्या दिवशी आभाळ ढगाळ होतं आणि सूर्योदय सुद्धा विशेष काही दिसला नाही म्हणून दिवसाचा अगदी हिरमोड झाला. तिथे असताना मजेत "उंदरांना तुझी फार आठवण येत असणार म्हणून तुला शोधत ते ग्रँड कॅन्यन पर्यंत पोचले" असे मैत्रिणीचे पाय खेचले खरे पण ... कॅलिफोर्नियात परतल्यावर दोन दिवसांनी मला ताप भरला आणि त्याचसोबत उंदरामुळे तर काही झालं नसेल ना या विचाराने चांगलीच धडकी पण भरली. नॅशनल पार्कच्या मुख्यालयात फोन आणि ई-मेल केला पण त्यांच्याकडून काही उत्तर आले नाही. डॉक्टर कडे जाऊन म्हणाले की प्लेग नाही पण मला  हंटा व्हायरस  ची भीती आहे. त्या डॉक्टर नी CDC च्या बातम्यांमध्ये नॉर्थ रिम जवळ  हंटा व्हायरस चा सध्या प्रसारआहे का असं शोधून काढले आणि अशी काही बातमी नाही असं बघून एकदाचा जीव भांड्यात पडला. 

त्यानंतर काही वर्षांनी मिनियापोलीसला (Minneapolis, Minnesota) कांचन नावाच्या मैत्रिणीची PhD लॅब बघायला गेलो होतो. मैत्रीण आमच्यासारखी अभियंता, आणि नंतर तिने हृदयविकार संशोधनात PhD केली. तिच्या संशोधनात ती पेसमेकर सारख्या उपकरणांसाठी MATLAB प्रणाली लिहिते, आणि तिची प्रणाली कशी चालते ते बघण्यासाठी ती ते उपकरण उंदरांच्या हृदयात बसवते. ती उंदरांना कसे पकडते आणि त्यांना काचेच्या नळीत कोंडून त्यांचं हृदय काढून त्यात उपकरण कसे बसवते याचं रोमांचकारक वर्णन तिने दिले. आमच्यासोबत असलेल्या दुसऱ्या मैत्रिणीने खूप निरागसपणे पुढे त्या उंदरांचे काय होते असं विचारले, आणि ते जैविक कचरा म्हणून टाकले जातात ऐकून तिला थोडा धक्काच बसला. कांचनने सांगितले की पहिले पहिले उंदीर हाताला चावतात, मारताना मानसिक त्रास होतो पण हळू हळू सवय होते. तिची PhD लॅब बघणं खरंच आमच्यासाठी एक आगळा वेगळा अनुभव होता. 

काही वर्षांनी नवऱ्याने कामानिमित्ताने कॅनडाला मुक्काम हलवला, आणि काही दिवसांनी मी त्याला भेटायला गेले. वॅनकूवर विमानतळातून बाहेर पडून गाडी भाड्याने घ्यायला गेलो. आणि नेमका त्यांच्या दुकानासमोर मला उंदीर दिसला. कॅनडाची पहिलीच वारी आणि प्रथम ग्रासे मक्षिका पात: ! नशिबाने निसर्ग सौंदर्याने नटलेल्या या देशाने "First impression is the last impression" ही म्हण खोटी ठरवली. अशी ही उंदीर पुराणाची कहाणी पुण्याहून सुरू होऊन कॅनडाच्या साठा उत्तरी समाप्त. आता पुढची गाठ कुठे पडते, ते उंदीर मामांच्याच मर्जीवर! तोवर, "उंदीर मामा की जय!"

उंदीर मामा की जय! part 2

I was told to make the previous article to 1000-2000 words, so here's the updated version:

नुकताच गणेशोत्सव होऊन गेला, म्हणून त्या निमित्ताने माझ्या आयुष्यातले काही उंदीर मामाचे किस्से सांगणार आहे.  

लहानपणी पुण्यात असताना आम्ही दुसऱ्या मजल्यावर राहायचो. घरात हापूस आंबे आणले, की कसे कुणास ठाऊक पण उंदीर मामांना त्याची बित्तम बातमी लागायची. म्हणजे पुण्यातले लोक तर खवय्ये असतातच, भरीस भर म्हणजे उंदीर सुद्धा चोखंदळ निघाले. आजी कोकणात वाढलेली आणि मी पुण्यात. प्रत्येक पिढीगणिक प्राणी मारायची क्षमता कमी होत गेलेली. आई पाली मारू शकायची, पण आम्हा मुलांची मजल फक्त डास आणि झुरळ मारायची. त्यामुळे फक्त आजी आणि उंदीर अशी खडाजंगी असायची. एकदा रात्री आजी आवाजाने उठली, आणि अंधारातच दिवे न लावता हाताशी जे आले ते आवाजाच्या दिशेनी भिरकावून लावलं आणि कसा तो तिचा नेम अगदी अचूक बसला. पुढचे काही दिवस मात्र आम्ही मुले आमच्यावर काही बरसू नये यासाठी एकदम काटेकोर होतो. पुढे रक्त न गोठणारं उंदीर मारायचं औषध आलं आणि मग आपसूकच उंदीर मामांची वार्षिक वारी बंद झाली आणि आजीला अजून काही शौर्य पदक मिळायची संधी हुकली. 

पुढे अनेक वर्षांनी आम्ही अमेरिकेत असताना ग्रँड कॅन्यन ला गेलो होतो. तिथे नॅशनल पार्कची बंगली मिळणं महा कठीण, पण आम्ही जास्त वर्दळ नसलेल्या "नॉर्थ रिम"ला जायचं ठरवलं आणि नशिबाने तिथे त्यांच्या मुख्यालयाच्या अगदी शेजारची बंगली आम्हाला मिळाली. आमच्यासोबत माझी एक मैत्रीण होती आणि ती नुकतीच PhD संपवून एका कर्करोग संशोधनाच्या कंपनीत रुजू झाली होती. गळाभेट झाल्यावर पहिल्या कामाचा अनुभव कसा आहे असं विचारताच तिने सांगितले - पहिल्याच दिवशी कार्यालयात पाऊल टाकले न टाकले तोच तिच्या बॉस ने तिच्या हाती ताटभर उंदीर कोंबले! आता तिचे उंदीर तिच्याशिवाय ३ दिवस कसे जगणार अशी आम्ही तिची फिरकी घेत होतो. पण ती मात्र थोडी उदास झाली आणि म्हणाली ह्युस्टनला (Houston, Texas) आलेल्या पुरात तिच्या PhD संशोधनाचे उंदीर वाहून गेले आणि तिला ते संशोधन पुन्हा पहिल्यापासून करावे लागले, आणि तिची PhD त्यामुळे अजून लांबली.  

वास्तव्याच्या पहिल्या दिवशी आम्ही ग्रँड कॅन्यन पासून थोड्या दूर असलेल्या पेज (Page, Arizona) या ठिकाणी पर्यटन करून रात्री वाटेत असलेल्या एका गावी थांबलो. दुसरा दिवस ग्रँड कॅन्यन फिरण्यात घालवला, आणि रात्री ग्रँड कॅन्यनच्या मुख्यालयात जेवलो. आता विशेष म्हणजे तिथे "गव्याचे मांस" असे कधीही न ऐकलेले पदार्थ होते पण शाकाहारी लोकांसाठी चार भाज्या बनवायला मात्र त्यांना जड! अर्थात आम्हाला सुद्धा याचा अंदाज होताच म्हणून आम्ही पेज मधून बरीच फळं आणि फराळ सोबत आणला होता. दिवसभर उन्हात फिरून आलेला क्षीण आणि रात्री आकाशगंगेचं दर्शन घेण्यात झालेला उशीर, म्हणून झोप लगेच लागली. रात्री काहीतरी खुडबुड ऐकू आली पण त्याकडे विशेष लक्ष दिले नाही. तिसऱ्या दिवशी आमचं परतीचं विमान होतं. लाल रंगाच्या दगडांवर सूर्योदयाची स्वर्णिमा बघायची संधी मला घालवायची नव्हती, म्हणून माझ्या निद्राप्रिय नवऱ्याला सोडून मी एकटीच भल्या पहाटे उठून सूर्योदय बघायला गेले. दिवा न लावता हाताला लागतील ती फळं सोबत घेऊन निघाले. तिथे संपूर्ण कॅन्यन समोर दिसेल अश्या एका दगडावर चढून मी सोबत घेतलेले केळे खाऊ लागले. एखादा घास खाऊन झाला तोच मला केळ्यावर चावल्याचे निशाण दिसले. त्यातून नेमकं त्या दिवशी आभाळ ढगाळ होतं आणि सूर्योदय सुद्धा विशेष काही दिसला नाही म्हणून दिवसाचा अगदी हिरमोड झाला. तिथे असताना मजेत "उंदरांना तुझी फार आठवण येत असणार म्हणून तुला शोधत ते ग्रँड कॅन्यन पर्यंत पोचले" असे मैत्रिणीचे पाय खेचले खरे पण ... कॅलिफोर्नियात परतल्यावर दोन दिवसांनी मला ताप भरला आणि त्याचसोबत उंदरामुळे तर काही झालं नसेल ना या विचाराने चांगलीच धडकी पण भरली. नॅशनल पार्कच्या मुख्यालयात फोन आणि ई-मेल केला पण त्यांच्याकडून काही उत्तर आले नाही. डॉक्टर कडे जाऊन म्हणाले की प्लेग नाही पण मला  हंटा व्हायरस  ची भीती आहे. त्या डॉक्टर नी CDC च्या बातम्यांमध्ये नॉर्थ रिम जवळ  हंटा व्हायरस चा सध्या प्रसारआहे का असं शोधून काढले आणि अशी काही बातमी नाही असं बघून एकदाचा जीव भांड्यात पडला. 

त्यानंतर काही वर्षांनी मिनियापोलीसला (Minneapolis, Minnesota) कांचन नावाच्या मैत्रिणीची PhD लॅब बघायला गेलो होतो. मैत्रीण आमच्यासारखी अभियंता, आणि नंतर तिने हृदयविकार संशोधनात PhD केली. तिच्या संशोधनात ती पेसमेकर सारख्या उपकरणांसाठी MATLAB प्रणाली लिहिते, आणि तिची प्रणाली कशी चालते ते बघण्यासाठी ती ते उपकरण उंदरांच्या हृदयात बसवते. ती उंदरांना कसे पकडते आणि त्यांना काचेच्या नळीत कोंडून त्यांचं हृदय काढून त्यात उपकरण कसे बसवते याचं रोमांचकारक वर्णन तिने दिले. आमच्यासोबत असलेल्या दुसऱ्या मैत्रिणीने खूप निरागसपणे पुढे त्या उंदरांचे काय होते असं विचारले, आणि ते जैविक कचरा म्हणून टाकले जातात ऐकून तिला थोडा धक्काच बसला. कांचनने सांगितले की पहिले पहिले उंदीर हाताला चावतात, मारताना त्रास होतो पण हळू हळू सवय होते. तिची PhD लॅब बघणं खरंच आमच्यासाठी एक आगळा वेगळा अनुभव होता. 

काही वर्षांनी नवऱ्याने कामानिमित्ताने कॅनडाला मुक्काम हलवला, आणि काही दिवसांनी मी त्याला भेटायला गेले. वॅनकूवर विमानतळातून बाहेर पडून गाडी भाड्याने घ्यायला गेलो. आणि नेमका त्यांच्या दुकानासमोर मला उंदीर दिसला. कॅनडाची पहिलीच वारी आणि प्रथम ग्रासे मक्षिका पात: ! नशिबाने निसर्ग सौंदर्याने नटलेल्या या देशाने "First impression is the last impression" ही म्हण खोटी ठरवली. अशी ही उंदीर पुराणाची कहाणी पुण्याहून सुरू होऊन कॅनडाच्या साठा उत्तरी समाप्त. आता पुढची गाठ कुठे पडते, ते उंदीर मामांच्याच मर्जीवर! तोवर, "उंदीर मामा की जय!"

उंदीर मामा की जय!

नुकताच गणेशोत्सव होऊन गेला, म्हणून त्या निमित्ताने माझ्या आयुष्यातले काही उंदीर मामाचे किस्से सांगणार आहे.  

लहानपणी पुण्यात असताना आम्ही दुसऱ्या मजल्यावर राहायचो. घरात हापूस आंबे आणले, की कसे कुणास ठाऊक पण उंदीर मामांना त्याची बित्तम बातमी लागायची. म्हणजे पुण्यातले लोक तर खवय्ये असतातच, भरीस भर म्हणजे उंदीर सुद्धा चोखंदळ निघाले. आजी कोकणात वाढलेली आणि मी पुण्यात. प्रत्येक पिढीगणिक प्राणी मारायची क्षमता कमी होत गेलेली. आई पाली मारू शकायची, पण आम्हा मुलांची मजल फक्त डास आणि झुरळ मारायची. त्यामुळे फक्त आजी आणि उंदीर अशी खडाजंगी असायची. एकदा रात्री आजी आवाजाने उठली, आणि अंधारातच दिवे ना लावता हाताशी जे आले ते आवाजाच्या दिशेनी भिरकावून लावलं आणि कसा तो तिचा नेम अगदी अचूक बसला. पुढचे काही दिवस मात्र आम्ही मुले आमच्यावर काही बरसू नये यासाठी एकदम काटेकोर होतो. पुढे रक्त न गोठणारं उंदीर मारायचं औषध आलं आणि मग आपसूकच उंदीर मामांची वार्षिक वारी बंद झाली आणि आजीला अजून काही शौर्य पदक मिळायची संधी हुकली. 

पुढे अनेक वर्षांनी आम्ही अमेरिकेत असताना ग्रँड कॅन्यन ला गेलो होतो. तिथे नॅशनल पार्क ची बंगली मिळणं महा कठीण, पण आम्ही जास्त वर्दळ नसलेल्या नॉर्थ रिम ला जायचं ठरवलं आणि तिथे त्यांच्या मुख्यालयाच्या अगदी शेजारची बंगली आम्हाला मिळाली. वास्तव्याचा पहिला दिवस आम्ही तिथून थोड्या दूर असलेल्या पेज (Page , AZ) या ठिकाणी पर्यटन करून आलो.रात्री ग्रँड कॅन्यन च्या मुख्यालयात जेवलो. आता विशेष म्हणजे तिथे गव्याचे मांस असे कधीही न ऐकलेले पदार्थ होते पण शाकाहारी लोकांसाठी चार भाज्या बनवायला मात्र त्यांना जड! अर्थात आम्हाला सुद्धा याचा अंदाज होताच म्हणून आम्ही पेज मधून बरीच फळं आणि फराळ सोबत आणला होता. दिवसभर उन्हात फिरून आलेला क्षीण आणि रात्री आकाशगंगेचं दर्शन घेण्यात झालेला उशीर, म्हणून झोप लगेच लागली. रात्री काहीतरी खुडबुड ऐकू आली पण त्याकडे विशेष लक्ष दिले नाही. दुसऱ्या दिवशी कॅन्यन मध्ये फिरण्यात दिवस घालवला आणि तिसऱ्या दिवशी आमचं परतीचं विमान होतं. लाल रंगाच्या दगडांवर सूर्योदयाची स्वर्णिमा बघायची संधी मला घालवायची नव्हती, म्हणून माझ्या निद्राप्रिय नवऱ्याला सोडून तिसऱ्या दिवशी मी एकटीच भल्या पहाटे उठून सूर्योदय बघायला गेले. नवऱ्याला उठवायला नको म्हणून मी दिवा न लावता हाताला येतील ती फळं सोबत घेऊन निघाले. तिथे संपूर्ण कॅन्यन समोर दिसेल अश्या एका दगडावर चढून मी सोबत घेतलेले केळे खाऊ लागले. एखादा घास खाऊन झाला तोच मला दिसले की केळ्यावर चावल्याचे निशाण दिसत होते. त्यातून नेमकं त्या दिवशी आभाळ ढगाळ होतं आणि सूर्योदय सुद्धा विशेष काही दिसला नाही म्हणून दिवसाचा अगदी हिरमोड झाला. कॅलिफोर्नियात परतल्यावर दोन दिवसांनी मला ताप भरला आणि त्याचसोबत उंदरामुळे तर काही झालं नसेल ना या विचाराने चांगलीच धडकी पण भरली. नॅशनल पार्क च्या मुख्यालयात फोन आणि ई-मेल केला पण त्यांच्याकडून काही उत्तर आले नाही. डॉक्टर कडे जाऊन म्हणाले की प्लेग नाही पण मला hantavirus ची भीती आहे. त्या डॉक्टर नी CDC च्या बातम्यांमध्ये नॉर्थ रिम जवळ hantavirus चा सध्या प्रसार आहे का असं शोधून  काढले आणि अशी काही बातमी नाही असं बघून एकदाचा जीव भांड्यात पडला. 

काही वर्षांनी नवऱ्याने कामानिमित्ताने कॅनडा ला मुक्काम हलवला, आणि काही दिवसांनी मी त्याला भेटायला गेले. म्हटलं, उंदीर मामांनी आता तरी सुट दिली असेल...पण वॅनकूवरच्या विमानतळावर उतरताच त्यांनी पुन्हा दर्शन दिलं! वॅनकूवर विमानतळातून बाहेर पडून गाडी भाड्याने घ्यायला गेलो. आणि नेमका त्यांच्या दुकानासमोर मला उंदीर दिसला. कॅनडा ची पहिली च वारी आणि प्रथम ग्रासे मक्षिका पात: ! नशिबाने निसर्गसौंदर्याने नटलेल्या या देशाने First impression is the last impression ही म्हण खोटी ठरवली.  अशी ही उंदीर पुरणाची कहाणी पुण्याहून सुरू होऊन कॅनडा च्या साठा उत्तरी समाप्त. आता पुढची गाठ कुठे पडणार, ते बघायचं!

Wonder woman

My feminist take on Wonder woman: 

Hippolyta has refused to train Diana out of love. Now the time comes, when the Amazonian women are faced with newer weapons than the bows and arrows they are used to. The Queen gets a dose of realism that with all probability their shield is no match against the bullets. The entire island sets out to "engineer" new materials for Diana's shield. Maybe there is a volcano or two on the island? Maybe they even use the metal from Captain Trevor's plane. In the meantime, Captain Trevor is training Diana with a knowledge of "weapons deadlier than you can think of". Kind of a perfect amalgamation of the ancient wisdom with modern science. She gets a crash course in chemistry. Surely the word "formula" did not exist in Amazonian vocabulary. 

Rotimatic, Kapda aur Makaan

Rotimatic is a revolutionary new product that seeks to automate the hours of manual work needed to make rotis. Everyone in my family, including my folks back home are pretty excited about the machine, and look forward to owning it soon. I saw the Rotimatic in action yesterday at the Spring India festival in the Bay Area, and here are some thoughts:

First of all, the rotis tasted great. The Rotimatic makes a "ghadichi poli", which is a 3 layered roti, instead of a simple "fulka". I am quite surprised, and frankly quite impressed that the makers did not go for a simple fulka for the first version.

Secondly, the CTO of the company is a woman. Great job Pranoti! I am proud of you.

When I make rotis by hand, I knead the dough, cover it, and leave it alone for around half an hour. While I do this only because I have seen my parents/ others do this, I am sure there is some reason why people must be doing it. Maybe it makes the rotis stay softer the next day. Or maybe the way the bread dough "rises" due to microbial activity, there could be some beneficial interaction going on when you let the kneaded dough sit even when there is no yeast added. (Yeast only quickens the fermentation, idly batter still ferments without adding any additional yeast.) 

The version I saw in the demo kneads for each roti separately. Maybe in the future, there could be a "let a kneaded ball sit there" feature. Of course I mean for a group of rotis, not half an hour wait per ball per roti. 

Secondly, the machine requires 1.6KW to 1.8KW of power. I inquired with my rental apartment management whether a high power device would work OK with the current wiring. This is the reply:

Hi,

I’m following up with the question regarding the appliance that you are trying to purchase. Unfortunately our breaker for the kitchen outlets are 15 amps which will not be enough for the appliance. 

The moving parts, and the containers that hold the flour, water and oil are made of plastic. While the plastic used is food-safe and FDA approved (I scoured their website, but their FAQ did not say the plastic is BPA free), I try to avoid plastic in my day to day life, especially when food and heat are in picture. There is no way a machine that uses 1600W will not be emitting some heat onto the plastic parts.

The primary reason why I am interested in buying the Rotimatic is because I substitute the home-cooked rotis here with the store bought rotis or burrito. The rotis bought from the Indian store do not mention which preservatives have been added. (I am sure they do add some.) The burrito package lists a whole bunch of preservatives, leavening agents and other chemicals I have no idea about. When I am not eating the burritos, I am eating rice instead. However, every healthy diet recommendation out there asks you to limit your consumption of grains, and eat more fruits and vegetables instead. Maybe our reliance on grains is one of the reasons why India is a Diabetes hotspot. The steep price tag on the machine isnt making me eat any healthier. 

So all in all, I have to dampen my enthusiasm for the product for a while. 

In memory of Kama aji

Kama aji is my maternal grandmom's sister.

The earliest memory I have is when I was about 4 years old. Kama aji looked way younger than her age (she also was amongst the youngest of my aji's sisters). Every time Kama aji and Shyam ajoba visited India, they would have a get-together with all the respective siblings. In this particular get-together with my aji- Kama aji's siblings, there's a photo with Kama aji pointing towards my dad, and the caption of the photo is "hach amcha javai". I don’t remember the context or the story behind the photo, however the caption and her smile is what I still do.

During that visit, Kama aji got me a musical teddy bear. Few years later, I remember them gifting me an egg-shaped virtual pet toy, Tamagotchi. It would give the player a happiness quotient based upon how much the player has petted/ fed the pet. I soon figured out how to “factory reset” the toy, so that I could get a new avatar of the pet after every reset. Next, I pried open the screws and the back cover of the toy. The toy used a button-cell, and this new kind of battery baffled me. (In India, almost everything except for the wristwatches used AAA batteries, and I was too young to change wristwatch batteries then.) I asked them what this new type of battery was. Shyam ajoba always was very patient with me. One time I told him that I "discovered" Pythagorean triplets. Shyam ajoba explained, through a hand-written letter, how I could use "x" to substitute stuff and check that my "discovery" works for all odd numbers. Though I laugh at how naive and silly I was back then, I give a lot of credit to Shyam ajoba to patiently explain things to me without being condescending, and in fact give me a tool to explore more of mathematics way before we learnt about "x"s and equations in school. When I visited them in USA; inspite of meeting them for the first time, Shirish, Asha, Anjali all made me feel welcome. This speaks a great deal about you both, Kama aji and Shyam ajoba. During my Boston visit, I casually mentioned that I like besan laddu. Three years after my first visit, when I visited them again, Kama aji did not forget the small details, and made besan laddus for me.

Both Shyam ajoba and Kama aji used to write detailed letters about their life in USA. A snowfall would be so vividly described that reader would feel like they are standing in Boston shovelling off the snow alonside Shyam ajoba. One time Kama aji described how she hid in the bushes, tiptoed around a bunny, put a basket around it and got a pet out of this. Another time, Kama aji described how Anjali went out crawling in her yard to take photos of a bear in her yard. It was very evident that both Kama aji and Shyam ajoba were gifted with words! I always wonder how Kama aji and Shyam ajoba retained so much of their Marathi vocabulary. Their letters used to describe the events that their group used to organize. Kudos to their group of Marathi friends. Kama aji always addressed the country as "BHARAT (India)" on the letter. We youngsters look up to you all and we sincerely hope that we carry forward your task of preserving the heritage.

Kama aji was fun-loving. My aji shares a story of how as kids they were once playing dumb charades with Marathi sayings as the theme. Kama aji chose "वाखाणला गुरव देवळात हगला" (praised priest shat in the temple). To act it out, Kama aji squatted and made farting sounds. My aji still fondly remembers the day, and bursts into laughter at the memory. Kama aji taught their dog Bella some unusual tricks: "Bella sit like a lady" and then the dog would sit with its front legs crossed. Kama aji would animatedly describe how Bella would fetch the newspapers off all of the neighbours' driveways.

Kama aji was very efficient, and very practical. When she was diagnosed with glaucoma, her letter made it sound very trivial so that she wouldn't worry my granny. Once Shyam ajoba's foot was run over by a car. Kama aji described in the letter that she carried food for both of them with her to the hospital. She iterated that she has to take care of herself first in order for her to take care of others. I simply cherish this quote of her.

In spite of her bubbling laughter, all was not rosy in the initial years. One anecdote shared by my granny was that Shyam ajoba's mom wasn’t very impressed with how thin Kama aji was at the time of the wedding. (Brides these days diet specifically to look thin, guess it wasn’t in vogue back then!) Apparently the mother-in-law kept asking the elder sisters if Kama aji was healthy. Another memory Pushpa aji told me: When Kama aji- Shyam ajoba got married, Kama aji and Pushpa aji were bawling their eyes out during the "bidaai". Shyam ajoba joked that he won’t take away kama aji with him if the sisters are so sad to leave each other. Not too long after the wedding, Pune faced a devastating flood. Just when the situation looked bleak, Shyam kaka had an job opportunity in the USA. Anjali was very young and Kama aji was pregnant with Shirish at the time. Imagine a family who has lost almost everything in the floods and is now uprooting their life in India to settle abroad. Armed with very little money (I guess with only 12$), they landed in the USA. Thankfully, Shyam kaka made his employer aware of the situation and the stipend that would be given after a fortnight of work was given to them earlier. Kama aji and Shyam ajoba braved the situation, and carved out their happy life in the USA.

She will always be there smiling and happy in our memories.

Sexism I face

The newly-elected premier of the country I currently stay in proudly claims to have groped women. While approximately half of the said country's population comprises of females (no sex-selection here) I wonder how the premier got through in the first place. Unfortunately, abuse is so deeply ingrained and internalized in our society that sometimes we can be blind to glaring abuse. Here are some of the pearls recently heard/ experienced.

I saw a meme on Facebook that says: Kids take girls out on dates, men take women out on coffee. Legends say: Bai vadyavar ya. Aka legends "invite" women in their playroom. The meme was complete with the photo of a person who regularly portrays villainous roles in Marathi movies. There were several likes and shares on the meme, and somehow nobody paused to think about the sexually abusive overtones of the meme.

"Girls flirt with the guys in their team and that's how they get their workshop tasks done in the first year of Engineering." - Classmate at University of Florida. When I told him I studied in an all-girls college, he concluded that we must be flirting with the workshop assistants.

"These days  (insert the name of some MNC here) is doing a lot of diversity hires. You should get in easily."  - Friend

"All women are horrible coders. If you feel women are equally good, yet get paid lesser than their male counterparts, then why is there no company who hires only women coders, save on salaries, and still be successful." - Friend, whose wife did her Masters in one of the top 5 Universities for Computer Science in USA.

"But (insert the name of my male colleague here), had already gotten this to work, why are you still working on it." - Colleague. That was because my male colleague had not gotten it to work.

"There is a huge difference between my son and my daughter. I feel that I must have done something really pious in my previous birth to have such a loving daughter." - Friend

"I married a guy staying in US. I thought since he already manages on his own in the US, he will do the chores after the wedding too. Ever since we got married, I am the only one who's done all the cooking." Kahaani ghar ghar ki.

"A lot of jobs in Networking are not suitable for women. It requires lifting heavy equipment, and going to different locations." - A woman friend who is currently job searching in Networking.

And the cherry on top of these pearls of wisdom:
"ata ti kahitari faltu vichar kartiye, kachrapatti blog lihayla" - the husband

I see no hope for the betterment of the society.

Sandy eggo trip

J interned with my company at Melbourne. I visited her in San Diego during another internship.
The day I visited her, her company had an intern event to learn surfing. After spending 4 years at Florida, and 2 of them 4 miles away from the ocean, I am very sad to say that I never surfed in Florida. To be honest I was scared off by the shark attack statistics. The ocean water at the West coast of the US a way colder than the water at East coast. But water at San Diego is warmer than the ocean water at Bay Area beaches, plus there are very few instances of shark attacks off the west coast. So I jumped at the opportunity, and signed up for the surfing lessons. Inspite of me knowing how to swim, J fared better at the lessons than me.

Post surfing lessons, we checked out other beautiful beaches at San Diego, beautiful locales like the La Jolla coves, and an exceedingly beautiful sunset.

We also went for tandem paragliding. I had a lot of internal debate since it was kind of expensive. Finally I made up my mind about going for it, also invited couple other friends to join me at the paragliding school. When we went there we were told that we probably couldnt get to fly because the wind wasnt too strong. Our only redeeming feature was that we all were quite light in weight then, so the instructor told us to hang around a bit. He said if the wind picked up for us to go up but wasnt enough to come down, then we would be landing at the beach and making the hike up with the parachute. Thankfully the wind picked up, and we got to go up and fly. The instructor let me handle the ropes for a bit. While coming down, the instructor asked me to stick out my legs so that we can land safely and the instructor can land running without tripping over my legs. However in the heat of the moment I could not pick up my legs high enough and nearly broke the legs of my poor instructor. Turns out being light in weight is no excuse for not heeding to instructions. Thanks God he was ok!

One memorable incident from this trip is J, J's roommate who is also from Pune and I went to an Himalayan restaurant. J asked for their spiciest dish, and found it to be not as spicy as she expected. (J is not an Indian, and I was surprised she could handle the spice.) The server brought out a few drops of a chutney-like thing which was the spiciest thing in their kitchen. J handled it with aplomb, much to the surprise of the server and her Indian friends.

In and around Bay Area

Japanese garden, San Mateo

Chandanyat nhau de mand naav navika

Resplendence of a full moon night

Redwood city in January

Courthouse in Downtown Redwood city, Januart 2015

From flight, on my way to Vegas, February 2015

When your office VPN is down, and your layout designer cannot import digital for you from Oregon, you go take a walk with friend :) 

Tahoe in winter

Soon after I came to the US for my Masters program, Reno and Tahoe were toolsets of a software called simplescalar. I tested some supercomputing algorithms using Simplescalar. Few years down the line, once in Cali, they became places for a weekend getaway.

My friends from Melbourne were visiting Cali, and we decided to go skiing at mountain resorts in Tahoe followed by a stay at Reno. Lake Tahoe forms a fluid boundary between California and Nevada. Surrounded by tall mountains, the Lake provides a picturesque setting with snow capped mountains and a lake so large that the water isn't frozen inspite of the chill.  

Reno has an international airport too. I suggested that my friend fly into Reno airport, but we had a to and fro roadtrip from bay area. Travelling in winter meant a possibility of requiring snow chains for the car. None of us really had any experience of putting a snow chain, but thankfully we didnt need it on the trip.

We had a ski lesson, which started off without us. But we managed, and I even had a ride up the lift and a tumble down with the ski whacking my nose. Our tryst with the slot machines/ blackjack at Reno wasn't very successful either, but my friend theorized that one needs to bet big to win big.  We stopped on our way back to meet few more pals at Folsom. All in all, all the trappings of a good weekend outing - adventures, misadventures and friends. 

Cute pet pics

Photo from June 2015

Yesterday was my last day with my company. Posting photos of the dogs I love, and will miss.

When I went for my interview, Dakota was out sunning herself. Our CEO V opened the door for me and I told her I am scared of dogs. By the time the interview was over, I was sure I was going to get the job. I was walked over to meet everyone, and the 3 dogs in the office. All the 3 dogs are super calm, and I hesistantly petted Dakota. I next went to F about 15 days later, to have a talk to D about my preparation before I join the company. Dakota walked up to me, and put her paw on my shin, thereby accepting me in her pack, and sealing the deal. :) My first love!!

This photo is from 2014, and already I am enamored by Dakota. This darling retriever, true to her breed, will bring over any bite sized object to you when you call her. By now I am calling her Daku, Dacoity, Dakots

Dakota will walk up to you and nudge you to get you to pet her. That's me on the chair, and Daku seeking attention

Once you start petting her, she will settle dangerously close to the chair. The chair is a regular wheeled office chair, and I worry that I might run over her. "Dakota move!!" doesnt work till her owner tells me that the command is "Dakota pee peep"

Her spot on the sofa

There is something about dogs that will bring out primal feelings

who can resist a face like that

How I miss the touch of those silky ears

demanding a belly rub from her subservient human

When she is not lounging inside, she is usually sunning herself out, even after she had a surgery. K had to put a vest on her to prevent wood chippings from opening up the sutures. She was not allowed on the hard cement, but with the vest on, she was hot and wanted to lie on the cement. Even though she looks cute with the tee, it was actually heartbreaking to see her in sutures with a drain collecting the blood oozing out

It took me a long time after falling in love with Dakota, to fall for the other 2 dogs. The second I fell for was Montana. I noticed him quite late, partly because he is always sitting under K's desk. But once I saw that he was teddy bear personified, he became one dream pet.

Putting his furry self  at my feet to demand a belly rub

This is usually how he sits all Day. This is the time when K was out and D was looking after the dogs, and the few rare occasions when Montana is sitting out in the open. 

Under a desk/ table is usually where you will find Montana..also notice the wound from a foxtail in the paw

My fluffy/ smiley/ thumpy

My CTO once mentioned that Durango is the epitome of being a "Dog". His owner is the whole and soul of his existence. That was the first time I noticed Durango seriously. Before that all of my interaction with Durango was because of E, who liked to play fetch with Durango, and its quite entertaining to watch Dakota and Durango grapple over the ball.  Once I started taking Durango seriously, I discovered how soft the fur around his neck is and how much I actually enjoyed petting him. So far my ideal dog was a furry kind, but my CTO's words shone a new light on Labs.

Durango

Isn't he handsome!

Adorbs

Sasha

The 4th dog to enter the office is this wooly old man Sasha. He was 12 when he first joined the company. He will jump and hop around and bound like a kitten/ bunny mix, despite his advanced age. The name Sasha sounds like a girl name, but is actually a boy name in Russia. Its a short for Alexander in Russia. The dog also responds to Sushi. 

Sasha with a haircut, but apparently they dont trim the eyebrow hair, to get the "Schnauzer face"

And this is how he looks like when he hasnt had a haircut in a while

Tick

Pet ownership is not just the cuddles. The poop needs to be picked up, foxtails need to be plucked from the paws, and sometimes..ticks need to be removed from the skin.

I went to India in April 2015. When I came back in May, there was another surprise waiting for me. The day I saw Lucy for the first time, I was wearing a tee with a face of tiger on it. Lucy barked her head off at me. I wondered if it was because of the tee. The tiny and younger Lucy was the first dog I learnt to pick up, and eventually got quite comfortable carrying her around.

Photo from the day I first met Lucy

Eventually I learnt to pick her up too

She was grumpy when they trimmed her hair, so the owners figured out she was cold

This dog thinks she is a human, and that she is your alpha

But when she does think she is a lap dog, she will snuggle up to you

She is actually J's dog, but she adopted M as her boyfriend. When Sasha got a upgraded bed, M inherited Sasha's old bed to be used as Lucy's second home. 

I tried to steal Lucy's bed and keep it under my desk, but she is so enamored by M that she won't leave his side

This is Gaby, she is also a Schnauzer. She was the 2nd dog after Dakota who is enamored by me, partly because her owner used to be my desk neighbour, and she could look at me all day from her vantage point

since Gaby is a girl dog, she wears Minnie mouse bows

Every time I come back from India, there is a new dog waiting for me at the office. This is Yoshi. He has the softest fur of the lot. 

Travis is an Australian shepherd, another sweetheart. He has a Harley Davidson leash, and also has super soft fur

This was the first dog in the office that I was genuinely scared of

Christmas dapperness!